Brak przedimka przy uogólnieniach

Znasz już a/an (jedna rzecz, wspomniana pierwszy raz) i the (rzecz, którą słuchacz potrafi wskazać). Trzecia możliwość to brak przedimka. Tu polszczyzna wydaje się podpowiadać dobrze, bo po polsku przedimków nie ma nigdy. Haczyk polega na tym, że po angielsku pusto przed rzeczownikiem może być tylko w ściśle określonych sytuacjach. Porównaj: I like cheese. / The cheese in the fridge is old. Po polsku oba zdania zaczynają się od „ser”. Po angielsku pierwsze mówi o serze w ogóle, a drugie o konkretnym kawałku, który obaj rozmówcy mogą wskazać.

Mówienie o rzeczach ogólnie

Gdy chodzi o całą kategorię (wszystkie warzywa, mleko jako substancję, zdrowie jako pojęcie), rzeczownik stoi bez niczego przed sobą. To tak zwany zero article. Działa w trzech typach rzeczowników oraz przy posiłkach i instytucjach:

Polakowi grożą tu dwa błędy, oba z przyzwyczajenia do mówienia bez przedimków. Po pierwsze: pojedynczy rzeczownik policzalny nigdy nie stoi sam. Sprawdź, czy przed nim jest a, the, my lub this, a jeśli mówisz ogólnie, użyj liczby mnogiej. Po drugie: gdy po rzeczowniku pojawia się określenie zawężające (in the fridge, that you made, last night), wstaw the, choć po polsku nic tam nie słychać. Odwrotnie też się zdarza, gdy ktoś świeżo nauczy się the: nie wstawiaj go przed rzeczownik użyty ogólnie. Pytaj siebie: chodzi mi o WSZYSTKO z tej kategorii czy o TEN konkretny? Wszystko → bez przedimka.

Pojedynczy rzeczownik policzalny nie stoi sam

Brak przedimka działa tylko z liczbą mnogą i z rzeczownikami niepoliczalnymi. Polskie „Jabłko to zdrowy owoc” mówi o jabłkach w ogóle w liczbie pojedynczej. Po angielsku tak się nie da: Apples are cheap in autumn, nie Apple is cheap. I eat an apple every day mówi o jednym jabłku za każdym razem, więc ma an.

Rzeczowniki abstrakcyjne

Słowa oznaczające idee, uczucia i cechy (health, happiness, love, time, information, nature) są niepoliczalne i podlegają tej samej zasadzie. Ogólnie: bez przedimka, np. Happiness is not about money. Gdy fraza z of albo zdanie względne zawęża je do jednego przypadku, dostają the: the happiness of a family, the information that you gave me.

Posiłki oraz szkoła, praca i łóżko

Tu angielski zgadza się z polskim: jemy śniadanie i idziemy do szkoły bez żadnego przedimka. I have breakfast at seven. What's for dinner? To samo dotyczy school, work, bed, home, hospital, gdy chodzi o czynność, a nie o budynek: go to school, be at work, go to bed. Różnica pojawia się wtedy, gdy mówisz o jednym konkretnym posiłku albo o samym budynku czy meblu. Wtedy potrzebne jest the (albo a z przymiotnikiem): The dinner last night was wonderful. We had a big lunch.

• She has lunch at work. — jej codzienny zwyczaj
• The lunch at the wedding was amazing. — jeden konkretny lunch
• He goes to bed early. — sen
• The bed in the hotel was too soft. — mebel

Test: ogólnie czy ten konkretny?

Ten sam rzeczownik może raz mieć przedimek, a raz nie, nawet w sąsiednich zdaniach: I love coffee, but the coffee in this café is terrible. Najpierw kawa w ogóle, potem kawa w jednym miejscu. Określenia wskazujące coś konkretnego (in the fridge, at this restaurant, that you made, last night) to wyraźny sygnał, że potrzebujesz the.