Przymiotnik po be

Żeby powiedzieć, jaki ktoś lub coś jest, stawiasz be i zaraz po nim przymiotnik: It is hot. The soup is cold. They are tired. Tak samo jak po polsku: «Zupa jest zimna». Taki przymiotnik po be to przymiotnik orzecznikowy: to on mówi, jaki jest podmiot.

Jedna forma dla wszystkich

Tu jest najważniejsza różnica. Po polsku przymiotnik zgadza się z podmiotem: on jest zmęczony, ona jest zmęczona, oni są zmęczeni. Po angielsku przymiotnik nigdy się nie zmienia: nie ma rodzaju ani liczby, zawsze jest w formie słownikowej. Zmienia się tylko be, tak jak już znasz.

Nie dodawaj końcówki dla liczby mnogiej: the rooms are dirty, nie dirties. I nie opuszczaj podmiotu ani be. Polskie «Zimno!» albo «Jest zimno» to po angielsku It is cold, z it jako podmiotem i z przymiotnikiem, nie przysłówkiem. A polskie «Jest mi zimno» to I am cold: osoba staje się podmiotem, a nie celownikiem.

Jak bardzo: *very* i podobne

Siłę przymiotnika określa słówko stojące tuż przed nim. Najczęstsze jest very, czyli «bardzo». Kolejność jest zawsze taka sama: be + wzmacniacz + przymiotnik: She is very tired.

Polskie «bardzo» łączy się też z czasownikiem («bardzo lubię»), angielskie very nie. very stoi tylko przed przymiotnikiem: I am very tired jest dobrze, I very like it jest błędem. Jeśli używasz very, po nim musi stać przymiotnik.

Przymiotniki z własnym przyimkiem

Wiele przymiotników łączy się ze stałym przyimkiem, tak jak po polsku («odpowiedzialny za», «zazdrosny o»). Ucz się ich w parach, bo przyimek angielski rzadko odpowiada polskiemu. «Pełen wody» (dopełniacz) to full of water. «Dobry w tenisie» to good at tennis, nie in. «Zły na brata» to angry with, nie on. «Odpowiedzialny za» to for. «Zazdrosny o» to of. Uważaj też na polskie czasowniki zwrotne, które po angielsku stają się przymiotnikiem po be: «boję się psów» to I'm afraid of dogs, a «interesuję się historią» to I'm interested in history.

Uczucia + *to* + czasownik

Kilka przymiotników opisujących uczucia łączy się z to i podstawową formą czasownika, która mówi, czego uczucie dotyczy. To miejsce, gdzie polski używa zwykle czasownika i zdania z «że»: «Cieszę się, że cię widzę» to I'm glad to see you. Czasownik po to nigdy się nie zmienia: bez -s, bez -ing, bez -ed. Najczęstsze takie przymiotniki to glad, happy, pleased, delighted, sorry, afraid, grateful i ready.

Tak opiszesz prawie wszystko: pogodę (it's cloudy and freezing), rzecz (this knife is extremely sharp) albo uczucia (she is really pleased to be here). Przepis jest zawsze ten sam: podmiot, be, ewentualnie wzmacniacz, przymiotnik bez żadnej końcówki i to, co przymiotnik ze sobą niesie.