Czas teraźniejszy *be* (twierdzenia)

Znasz już zaimki osobowe: I, you, he, she, it, we, they. Teraz dochodzi pierwszy czasownik, najczęstszy w całym języku: be, czyli być. Służy do tego samego co po polsku: mówisz, kim jesteś i skąd jesteś: I am Anna. I am from Poland.

Trzy formy zamiast sześciu

Polskie być ma osobną formę dla każdej osoby: jestem, jesteś, jest, jesteśmy, jesteście, są. Angielskie be ma ich tylko trzy: am, is, are. Tak jak po polsku, formę wyznacza osoba: nie wybierasz jej dowolnie.

Najważniejsza różnica: po angielsku zaimka nie wolno pominąć. Polak mówi po prostu jestem i forma czasownika wystarcza, bo osobę widać po końcówce. Po angielsku samo am nic nie znaczy. Zdanie zawsze zaczyna się od podmiotu: zaimka albo imienia.

W tabeli you występuje dwa razy: raz zamiast polskiego ty, raz zamiast wy. Forma jest ta sama.

Czyli: am tylko po I, is tylko po he, she, it, a we wszystkich pozostałych osobach are.

Imię, a także każda pojedyncza osoba lub rzecz, łączy się z tą samą formą co he i she: Marco is Italian. The teacher is here.

Angielskie you to jednocześnie ty, wy i grzecznościowe Pan / Pani / Państwo. Nie szukaj osobnej formy dla jednej osoby, dla grupy ani dla rozmowy oficjalnej: zawsze jest you are.

Formy skrócone

W mowie zaimek i czasownik prawie zawsze zlewają się w jedno słowo: I'm, you're, he's, she's, it's, we're, they're. Apostrof ' oznacza brakującą literę. Znaczenie jest identyczne jak przy formie pełnej. Forma skrócona brzmi naturalnie, a pełna wolno albo bardzo poważnie.

he's to he is. Później poznasz drugie 's, oznaczające przynależność (Anna's book). W tej lekcji, po zaimku, 's to zawsze is.

Skąd jesteś

Są dwa sposoby. Pierwszy: from + nazwa kraju: I am from Spain. Nazwa kraju się nie zmienia; nie ma tu odpowiednika polskiego dopełniacza (z Polski, z Hiszpanii). Drugi sposób to słowo z prawej kolumny tabeli: I am Spanish.

Uwaga na trzy pułapki. 1. Po polsku narodowość podajesz rzeczownikiem w narzędniku (jestem Polakiem, jest Hiszpanką). Po angielsku po be stoi po prostu przymiotnik, odpowiednik naszego polski czy hiszpański. Nie zmienia się on ani dla kobiety, ani dla mężczyzny. 2. Ten przymiotnik zawsze piszesz wielką literą, choć polskie polski czy włoski piszesz małą. 3. Niemcy i Włochy są po polsku w liczbie mnogiej, ale Germany i Italy to jeden kraj, liczba pojedyncza, więc forma jak przy he / she / it.

Pytanie: are przed zaimkiem, a from na samym końcu: Where are you from? Polskie skąd rozpada się tu na dwa słowa, where … from. W odpowiedzi szyk wraca do zwykłego: I'm from Brazil.