Present simple (zdania twierdzące)

Potrafisz już powiedzieć, kim ktoś jest i co ma. Teraz powiesz, co robi: codziennie, co tydzień, zawsze. I work in a shop. She gets up at seven. We eat breakfast together. To czas nawyków, rutyny i rzeczy po prostu prawdziwych: present simple. Odpowiada mu polski czas teraźniejszy czasownika niedokonanego: pracuję, wstaje, jemy.

Jedna różnica od razu: polski czas teraźniejszy obejmuje też to, co dzieje się w tej chwili. Angielski ma na to osobny czas, który poznasz później. Present simple mówi tylko o tym, co dzieje się regularnie albo jest zawsze prawdą.

Prawie bez końcówek

Po polsku każda osoba ma własną końcówkę: pracuję, pracujesz, pracujemy, pracują. Po angielsku dla I, you, we i they czasownik jest po prostu formą słownikową: work, eat, live, get up. Niczego się nie dodaje.

Podmiot musi być w zdaniu zawsze. Po polsku wystarczy samo pracuję, bo końcówka mówi, kto pracuje. Angielskie work tego nie mówi, więc zaimek (I, she, they) albo rzeczownik stoi przed czasownikiem w każdym zdaniu.

Jedyny wyjątek: he, she, it

Gdy podmiotem jest jedna osoba lub rzecz, która nie jest I ani you (czyli he, she, it, imię albo rzeczownik w liczbie pojedynczej: my brother, the dog, the shop), czasownik dostaje końcówkę -s. He works. She lives here. The shop opens at nine. To jedyna końcówka w całym czasie.

Właśnie to -s Polacy gubią najczęściej: skoro angielski „nie ma końcówek”, łatwo powiedzieć he work. Sprawdzaj każde zdanie z jedną osobą lub rzeczą jako podmiotem i dopisuj -s. I odwrotnie: dwie osoby to już they, więc my parents i Anna and Tom nie dostają -s.

Jak pisać -s

Większość czasowników dodaje po prostu -s. Dwie grupy piszą je inaczej, dokładnie tak jak liczba mnoga rzeczowników (bus → buses, city → cities).

Po -s, -sh, -ch i -x końcówka -es to dodatkowa sylaba, wymawiana mniej więcej jak polskie „-yz”: watches ≈ „łoczyz”, washes ≈ „łoszyz”. Ale goes i does mają jedną sylabę. A regułę z -y stosuj tylko po spółgłosce: studies, ale plays.

Have

Jeden czasownik nie dodaje -s, tylko zmienia kształt: have z he, she i it to has. I have breakfast at eight. She has breakfast at seven. Has znasz już z has got; tu to zwykły czasownik, który przy posiłkach i napojach znaczy „jeść”, „pić”. Polskie jeść śniadanie po angielsku to zwykle have breakfast.

Kiedy

Po polsku czas stawiamy często na początku: Codziennie o ósmej idę do pracy. Po angielsku określenie czasu idzie zwykle na koniec, po miejscu, jak w poprzedniej lekcji: I go to work at eight. She has lunch at home at one. They watch TV in the evening. We visit my parents every Sunday.

Na później zostają don't / doesn't (następna lekcja) i słowa typu always, usually, never (lekcja 21). Na razie mów, co ludzie robią, i dopisuj -s przy każdym he, she, it.