wish + past simple

Polski robi tu to samo co angielski: w Chciałbym, żebyśmy mieli ogród albo Gdyby tylko było ciszej! stoi forma, która wygląda jak czas przeszły, a mówi o teraz. Angielskie wish i if only działają tak samo: po nich czasownik w past simple, a znaczenie jest teraźniejsze: I wish we had a spare bedroom — nie mamy, i to nam przeszkadza. To ta sama 'nierealna przeszłość', którą znasz z drugiego trybu warunkowego (If I had more money, I would move).

Pięć wzorów

wish + were

Tu polski nie podpowie. Przy be staranna angielszczyzna używa were dla każdej osoby, także po I, he, she, it: I wish I were taller, I wish the kitchen were bigger. W mowie potocznej usłyszysz też was (I wish it was quieter) i w rozmowie to nie błąd, ale were jest zawsze poprawne — używaj go.

Przeczenie: odwrotnie niż fakt

Życzenie jest przeciwieństwem faktu. Fakt twierdzący daje życzenie przeczące (didn't + forma podstawowa albo wasn't / weren't), a fakt przeczący daje życzenie twierdzące: The walls are thin → I wish the walls weren't so thin. There isn't a lift → I wish there were a lift.

Uważaj na „szkoda, że…” i „żałuję, że…”. Po polsku opisujesz fakt taki, jaki jest — w czasie teraźniejszym i z jego własnym przeczeniem (Szkoda, że nie ma windy). Przełożone słowo w słowo na wish daje dwa błędy naraz: zły czas i złe przeczenie. Zanim zbudujesz zdanie z wish, przełóż je w głowie na „chciałbym, żeby…”, a nie na „szkoda, że…”: wtedy od razu widzisz, czego chcesz, a nie co jest.

If only

If only to polskie Gdyby tylko…!: te same czasowniki w past simple co po wish, tylko mocniejszy, bardziej emocjonalny ton. Często stoi samo, z wykrzyknikiem: If only we had a balcony! If only the flat were a little brighter!

wish + could

Polskie „chciałbym móc” albo „szkoda, że nie mogę” to po angielsku could + forma podstawowa, bo can ma formę przeszłą could: I can't paint the walls → I wish I could paint the walls.

wish czy hope?

hope to „mam nadzieję”: coś jest możliwe i może się naprawdę zdarzyć, więc po nim zwykły czas teraźniejszy. wish to „chciałbym, żeby”: wiesz, że teraz tak nie jest. I hope the landlord fixes the heating soon (może naprawi). I wish the landlord fixed things faster (nie naprawia).

Po wish nigdy nie stawiaj czasu teraźniejszego: nie I wish I have a garden, tylko I wish I had a garden; nie I wish I can park here, tylko I wish I could park here. Nie tłumacz „chciałbym” jako I would wish — wystarczy I wish. Nie stawiaj przecinka po wish (po polsku przed „żeby” przecinek jest). Ten, kto życzy, zostaje w zwykłym czasie teraźniejszym: She wishes she lived in the centre.