Przedimek określony

Polski nie ma przedimków, więc tego mechanizmu nie da się „przenieść” z języka ojczystego — trzeba go zbudować. Znasz już a i an: wprowadzają coś po raz pierwszy. The robi odwrotnie. Mówi słuchaczowi: wiesz, o który chodzi.

Po polsku tę samą informację niesie zwykle szyk zdania: Na stole leży książka (nowa rzecz na końcu) i Książka leży na stole (rzecz już znana na początku). Czasem pomaga ten / ta / to. Angielski ma sztywny szyk, więc tę pracę wykonuje przedimek — i jest on obowiązkowy, nie ozdobny.

Pierwsze wspomnienie, potem drugie

To najczytelniejszy przypadek. Gdy pierwszy raz nazywasz rzecz, jest nowa — mówisz a. Potem słuchacz już ją zna — mówisz the.

• We have a garden. The garden is small.
• There is a lamp in my room. The lamp is old.

Sam rzeczownik się nie zmienił. Zmieniło się tylko to, że słuchacz wie już, o którą rzecz chodzi.

Jest tu tylko jedna

Czasem rzecz jest znana od razu, bo w danej sytuacji jest tylko jedna. Dom ma jedną kuchnię, jeden dach, jedne drzwi wejściowe. Wtedy mówisz the od razu, bez wcześniejszego wspomnienia.

• The kitchen is very warm.
• Mia is in the bathroom.
• Please close the door.

The stoi też przed liczbą mnogą i rzeczownikami niepoliczalnymi

A ma twardą granicę: działa tylko z jedną policzalną rzeczą. The takiej granicy nie ma. Stoi przed rzeczownikiem w liczbie mnogiej i przed rzeczownikiem, którego nie da się policzyć, np. water, milk, bread, rice, furniture.

• The windows are open.
• The children are in the garden.
• The water is cold.
• The bread is on the table.

Policzalność nie zawsze zgadza się z polską. Furniture to po angielsku jedna niepoliczalna masa, choć po polsku mówimy meble w liczbie mnogiej — nie ma ani a furniture, ani furnitures. Podobnie bread: po polsku można kupić dwa chleby, po angielsku bread się nie liczy.

O rzeczach w ogóle: bez przedimka

Gdy mówisz o całej klasie rzeczy ogólnie — nie o konkretnych, które słuchacz może wskazać — angielski nie używa żadnego przedimka przy liczbie mnogiej i rzeczowniku niepoliczalnym. Po polsku oba zdania wyglądają tak samo (Sypialnie są małe); po angielsku różni je właśnie the.

Bedrooms are usually small mówi o sypialniach w ogóle, wszędzie. The bedrooms are small mówi o sypialniach w tym domu, tych, które właśnie oglądamy.

Dwa typowe błędy Polaka idą w przeciwne strony. Pierwszy: pominąć przedimek, bo po polsku go nie ma — Kitchen is warm to błąd, pojedynczy policzalny rzeczownik zawsze czegoś potrzebuje. Drugi, gdy the już wejdzie w nawyk: wstawiać je przed każdy rzeczownik. Zadaj sobie pytanie: czy słuchacz wie, które konkretnie? Jeśli nie, a mówię o wszystkich w ogóle — nic. I nie zastępuj the słowem this: this wskazuje, the tylko mówi „znana rzecz”.

The nigdy nie zmienia kształtu: żadnych końcówek, rodzajów ani przypadków, w przeciwieństwie do ten / ta / to. Przed liczbą pojedynczą, mnogą, policzalnym i niepoliczalnym — zawsze the.