Czasownik + osoba + bezokolicznik

Z poziomu A2 znasz już want / need / would like + to + forma podstawowa: I want to leave early. Tam ta sama osoba chce i wychodzi.

Kiedy czynność ma wykonać ktoś inny, polski otwiera zdanie podrzędne z żeby: „Chcę, żebyś wyszedł”. Angielski żadnego zdania nie otwiera: wstawia tę osobę między czasownik a to, a druga czynność zostaje bezokolicznikiem: I want you to leave early. Cały wzór to czasownik + osoba + to + forma podstawowa.

Nie tłumacz „żeby” ani „że”. Konstrukcja I want that you go ani I'd like that you come po angielsku nie istnieje. Tak samo „oczekują, że zapłacimy” i „potrzebuję, żebyś podpisał” buduje się z osobą i to, a nie ze zdaniem z that.

Osoba stoi w formie dopełnienia

W polszczyźnie przypadek zależy od czasownika: „proszę go”, „każę mu”, „chcę, żeby on…”. Angielski ma na to jedną formę dopełnienia, taką samą po każdym z tych czasowników: me, you, him, her, it, us, them. Mówimy She wants him to drive, a nigdy She wants he to drive, choć po polsku byłoby tu „on”. Może tu też stać imię albo rzeczownik: Mum wants my brother to cook.

Które czasowniki tak działają

ask i tell znasz już z mowy zależnej. Polskie „kazać komuś coś zrobić” też ma bezokolicznik, więc tell przychodzi łatwo. Pułapka tkwi w want, would like, need i expect, bo po polsku przy nich stoi żeby albo że, a po angielsku działają dokładnie tak samo jak ask i tell.

Czego NIE chcesz, żeby ktoś robił

Po polsku „nie” stoi przy czasowniku w zdaniu z żeby: „prosiłem go, żeby nikomu nie mówił”. Po angielsku not stawiamy tuż przed to, a osoba zostaje na swoim miejscu przed nim: I asked him not to tell anyone.

Przy want przeczenie idzie na sam czasownik, tak jak w polskim „nie chcę, żebyś…”. Mówimy I don't want you to go, a nie I want you not to go. Przy ask, tell i expect normalną formą jest not to.

Przymiotnik + to

Niektóre przymiotniki łączą się z tym samym to + forma podstawowa, tym razem bez osoby w środku: I'm happy to help. Najczęstsze z nich to willing, ready, happy, glad, able, likely.

Polski mówi tu często „do + rzeczownik” („chętny do pomocy”, „gotowy do startu”) albo „że” („możliwe, że się zgodzi”). Po angielsku po tych przymiotnikach zawsze stoi czasownik z to: willing to move, a nie willing for moving, ready to start, a nie ready that I start. Przy likely podmiotem jest osoba, a nie „to jest prawdopodobne”.