Question tags – końcówki pytające

Po polsku do zdania doklejamy zawsze to samo: Ładny dzień, prawda? Mieszkasz niedaleko, nie? Angielski też ma takie pytanie na końcu – question tag – i używa go tak samo: żeby upewnić się, że coś jest prawdą, albo żeby dać rozmówcy pretekst do odpowiedzi. Różnica polega na tym, że angielska końcówka nie jest stała: buduje się ją od nowa z każdego zdania. It's a lovely day, isn't it? You live near here, don't you?

Jak zbudować końcówkę

1. Znajdź w zdaniu czasownik posiłkowy: is, are, was, were, has, have, can, will, should, must...
2. Powtórz go i dodaj podmiot w formie zaimka: Anna to she, the party to it, your parents to they.
3. Odwróć: po zdaniu twierdzącym końcówka jest przecząca (isn't it?), po przeczącym – twierdząca (is it?).

Przecząca końcówka zawsze ma formę ściągniętą: isn't she?, haven't you?, can't we? – nigdy is not she?

Który czasownik? Ten, który już jest w zdaniu

Trudny przypadek to zdanie bez czasownika posiłkowego: present simple i past simple zwykłych czasowników. Wtedy pojawia się do – dokładnie tak jak w pytaniach. Present simple dostaje don't / doesn't, past simple – didn't. Głównego czasownika się nie powtarza.

Najpierw szukaj czasownika posiłkowego, a po do sięgaj tylko wtedy, gdy go nie ma. W She has finished posiłkowym jest has, więc końcówka to hasn't she? Ale w She has a car słowo has to zwykłe „mieć”, czasownik główny – więc końcówka to doesn't she?

Zdanie przeczące, końcówka twierdząca

Gdy zdanie już jest przeczące, końcówka jest twierdząca: You don't eat meat, do you? They haven't arrived yet, have they? He wasn't at the meeting, was he?

Uważaj na never. Po polsku „nigdy” wymaga jeszcze „nie”, więc zdanie wyraźnie wygląda na przeczące. Po angielsku never stoi samo, bez not – a mimo to zdanie jest przeczące i końcówka musi być twierdząca: You've never been to Spain, have you? Jedna z dwóch części zawsze zawiera przeczenie, druga nigdy: dwa przeczenia albo dwa twierdzenia obok siebie to błąd.

Nie przenoś do angielskiego polskiego „prawda?”. Angielski nie ma jednej końcówki na wszystko: isn't it? pasuje tylko do zdania z is i podmiotem it. Za każdym razem dobierz czasownik i zaimek do zdania, a samo yes? lub no? na końcu brzmi obco.

Prośby: will you?

W zdaniu rozkazującym nie ma ani podmiotu, ani czasownika posiłkowego, więc angielski dodaje will you? Polecenie brzmi wtedy łagodniej, trochę jak z „proszę”: Close the window, will you? Don't be late, will you?

Dwa wyjątki

• Po I am przecząca końcówka to aren't I? – I'm next, aren't I?
• Po Let's końcówka to shall we? – Let's sit down, shall we?

Intonacja zmienia znaczenie

Jak przy polskim „prawda?”: jeśli głos opada na końcówce, jesteś pewien i oczekujesz tylko potwierdzenia: Nice day, isn't it? Jeśli głos wznosi się, naprawdę nie wiesz i pytasz: You're coming tomorrow, aren't you? Słowa są te same, zmienia się tylko melodia.

Jak odpowiadać

Odpowiadaj zgodnie z faktami, nie z formą pytania: You don't drink coffee, do you? – No, I don't (nie piję) albo Yes, I do (piję). Po polsku na takie pytanie odpowiedziałbyś „owszem, piję” – po angielsku to po prostu Yes, a samo Yes zawsze znaczy, że piję.