Past continuous: zdania twierdzące

Polski czas przeszły nie rozróżnia, czy czynność trwała w danej chwili, czy się po prostu odbyła: padało to zarówno „it rained”, jak i „it was raining”. Angielski to rozróżnia. Czynność, która w konkretnym momencie przeszłości była w toku (już się zaczęła i jeszcze nie skończyła), ma własny czas: past continuous: I was waiting, it was raining, they were swimming.

Obie części już znasz: was / were z czasu przeszłego be i formę -ing z present continuous. Past continuous to po prostu ich połączenie: was/were + czasownik-ing.

Co się zmienia, a co nie

• Zmienia się tylko was / were, i to wyłącznie według liczby. Nie ma tu rodzaju ani osobnej końcówki dla każdej osoby jak w czekałem / czekała / czekaliśmy: was dla I i każdej trzeciej osoby liczby pojedynczej (the wind, my brother), were dla you, we, they i każdej liczby mnogiej (the clouds, the children). Uwaga: you zawsze bierze were, także gdy mówisz do jednej osoby.
• Forma -ing jest zawsze taka sama i pisze się ją jak w present continuous: rain → raining, snow → snowing, shine → shining (nieme e znika), sit → sitting (podwojona spółgłoska).

Kiedy go używać

Past continuous opisuje tło, czyli co się działo w danym momencie lub wokół niego. Moment często jest nazwany (at seven this morning, last night, all afternoon) albo wyznacza go zdanie z when: We were sitting outside when the storm started. Polska intuicja aspektu tu pomaga: to, co po polsku jest niedokonane i trwało (siedzieliśmy), idzie w past continuous, a jednorazowe zdarzenie, które przerwało tło (zaczęła się), w past simple. Dwie trwające czynności mogą iść obok siebie: The sun was shining and the birds were singing. Każda ma własne was lub were, dobrane do własnego podmiotu.

Nie każdy polski czasownik niedokonany to past continuous. Sprawdź, czy chodzi o czynność w toku w konkretnej chwili. Zwyczaj (co roku jeździliśmy nad morze) albo czynność, która po prostu wypełniała jakiś czas, wyraża past simple.

Pogoda po polsku nie ma podmiotu (padało, wiało, grzmiało), a po angielsku musi go mieć. Gdy nie ma kto działać, podmiotem jest it: it was raining, it was snowing. Gdy coś działa, podmiotem jest rzeczownik z was lub were. Samo was raining, bez podmiotu, to błąd.

W przeszłości nie ma skróconej formy: w teraźniejszości mówi się I'm waiting i we're sitting, ale w przeszłości zawsze piszemy w całości: I was waiting, we were sitting.

Ten czas jest dla czynności, a nie dla stanów. know, want, like nie biorą formy -ing, nawet gdy po polsku są niedokonane: chciałem płaszcz to I wanted a coat, nie I was wanting a coat.