Present continuous (zdania twierdzące)

Polski ma jeden czas teraźniejszy na wszystko: noszę kurtkę może znaczyć „zawsze noszę kurtkę zimą” i „mam teraz na sobie kurtkę”. Angielski te dwa znaczenia rozdziela. To, co robisz zwykle, już znasz: to present simple (I wear a jacket in winter.). To, co dzieje się teraz, w tej chwili, i jeszcze trwa, ma osobną formę: present continuous.

He is walking his dog. – „(Właśnie teraz) wyprowadza psa”. Forma ma zawsze dwie części: najpierw be (am, is, are), potem czasownik z końcówką -ing.

Teraz czy zwykle

Po polsku tę różnicę oddajesz najwyżej słówkiem teraz albo zwykle. Po angielsku musisz wybrać formę czasownika – i to jest sedno całej lekcji.

Z present continuous często idą now, right now, at the moment, today. Z present simple – always, usually, every day, on Sundays.

Dwie części

Pierwsza część to be, odmienione dokładnie tak, jak już umiesz: am przy I, is przy he, she, it, are przy you, we, they. Druga część, forma z -ing, nigdy się nie zmienia – osobę pokazuje tylko be: I am wearing, she is wearing, they are wearing.

Skróty znane z be działają i tutaj, a w mowie są normą: I'm wearing, she's wearing, they're wearing. Obie wersje, pełna i skrócona, są poprawne.

Polak najczęściej gubi be, bo po polsku czasownik wystarcza sam: She wearing a coat jest błędem, tak samo jak She is wear a coat. Zawsze obie części: forma be ORAZ forma z -ing. I nie dodawaj -s do formy z -ing: she is wearing, nie she is wearings. Uwaga też na polskie „mam na sobie”: to, co masz na sobie w tej chwili, mówisz przez wear w present continuous, a nie przez have.

Pisownia formy z -ing

Zwykle po prostu dodajesz -ing: wear → wearing, look → looking, buy → buying. Dwie grupy czasowników najpierw zmieniają pisownię.

• Nieme -e na końcu znika. make → making, take → taking, come → coming, have → having, write → writing. Formy makeing w angielskim nie ma.
• Krótki czasownik zakończony jedną samogłoską i jedną spółgłoską podwaja spółgłoskę. sit → sitting, run → running, put → putting, get → getting, shop → shopping, swim → swimming. Podwojenie pokazuje, że samogłoska zostaje krótka: sitting, nie siting.

Podwajaj tylko wtedy, gdy na końcu stoi JEDNA samogłoska i JEDNA spółgłoska: sit, run, shop. Gdy na końcu są dwie samogłoski (look, wear, read) albo dwie spółgłoski (want, help, dress), po prostu dodaj -ing: looking, wearing, wanting, dressing.

Czasowniki, które nie lubią -ing

Niektóre czasowniki opisują stan, a nie czynność, i zwykle nie występują w present continuous: know, want, like, love, need, have (w znaczeniu „posiadać”). Nawet jeśli coś jest prawdą właśnie teraz, mówisz I want a new coat i She likes your shoes, a nie I am wanting ani She is liking. Wrócimy do tego później; na razie tylko to zauważ.