Przeczenie z be w czasie teraźniejszym

Przeczenie z be działa jak po polsku: nie potrzeba żadnego dodatkowego słowa, wystarczy jedno not. Różnica jest w miejscu: polskie nie stoi przed czasownikiem (nie jestem), a angielskie not stoi po am, are, is.

• I am a doctor. → I am not a doctor.
• She is a teacher. → She is not a teacher.
• They are students. → They are not students.

Nic więcej się nie zmienia: podmiot zostaje na początku, forma be zostaje ta sama, a not wchodzi między nią a resztę zdania.

Dwie formy skrócone

W mowie prawie zawsze się skraca, i to na dwa sposoby, które znaczą dokładnie to samo. Albo łączysz podmiot z be (skrót z poprzedniej lekcji, a not stoi osobno), albo łączysz be z not.

Każda z tych par to dwa sposoby powiedzenia tego samego:

• You're not late. = You aren't late.
• He's not a driver. = He isn't a driver.
• We're not busy. = We aren't busy.

Pierwsza osoba liczby pojedynczej ma tylko jeden skrót: I'm not. Słowa amn't nie ma — nigdy nie łącz am z not.

Pilnuj trzech rzeczy, które polski podpowiada źle. Kolejność: not zawsze po am / are / is, nigdy przed — nie kalkuj nie jestem. Podmiot: po polsku mówisz samo nie jestem, po angielsku zaimek musi być zawsze (I, he, they…). Przedimek: a przed zawodem zostaje także w przeczeniu.

Prostowanie informacji

Przeczeniem prostujesz błędną informację o sobie lub kimś innym. Gdzie po polsku powiesz nie…, tylko…, po angielsku najpierw jest przeczenie, a potem prawda, połączone przez but: I'm not a waiter, but I am a cook. Druga część często ma pełną, nieskróconą formę, bo to ją rozmówca ma usłyszeć.

Po polsku nie stawiasz przed każdym czasownikiem. Po angielsku samo not wystarcza tylko przy be. Inne czasowniki (work, live, like) potrzebują słowa pomocniczego, które poznasz później. Na razie stawiaj not wyłącznie bezpośrednio po am, are lub is.