Przedimek nieokreślony a / an

Polski nie ma przedimków, angielski je ma — i to jest cała trudność tej lekcji. Kiedy mówisz o jednej rzeczy, o której rozmówca jeszcze nie słyszał, przed rzeczownikiem stoi małe słówko a albo an. Nie wolno go pominąć: I am a student to poprawny angielski, I am student — nie.

a czy an? Słuchaj, nie patrz

Po polsku litera prawie zawsze mówi, jak się czyta, więc kusi, żeby wybierać formę po pisowni. Po angielsku decyduje dźwięk na początku następnego słowa, a nie litera.

Liczy się słowo stojące tuż po a / an, a to nie zawsze jest rzeczownik: a clock, ale an old clock, bo teraz pierwsze jest old, a ono zaczyna się od samogłoski. I odwrotnie: an egg, ale a big egg.

Gdzie pisownia kłamie

Dwie grupy słów brzmią inaczej, niż wyglądają na papierze. W cudzysłowie — jak je mniej więcej przeczytać po polsku.

Pułapka dla Polaka: po polsku u to zawsze samogłoska, więc ręka sama pisze an uniform. Ale uniform i university zaczynają się od „ju”, a „j” to spółgłoska — więc a. Za to h w hour i honest w ogóle się nie wymawia, więc słowo zaczyna się od samogłoski — an. Zanim wybierzesz, powiedz słowo na głos.

Zawody: zawsze z a / an

Po polsku zawód stoi w narzędniku i nic więcej nie trzeba: Jestem studentem, Ona jest pielęgniarką. Po angielsku rzeczownik się nie odmienia, za to a / an jest obowiązkowe: She is a nurse. He is an engineer. I am a cook.

Tylko jedna rzecz

a i an znaczą tyle co „jakiś, jeden”, więc nigdy nie stoją przed liczbą mnogą. W liczbie mnogiej — tak jak po polsku — nie ma żadnego słowa: It is a key → They are keys. She is a doctor → They are doctors. Pytania tak samo: Is it a ticket? → Are they tickets?

Nigdy a keys ani an apples — przy liczbie mnogiej nie ma żadnego słowa. Nie zastępuj też a słowem one: one podkreśla „jeden, nie dwa”, a a mówi tylko „jakiś”. (Uwaga: rzeczownik w liczbie pojedynczej też może kończyć się na -s — a bus, a glass — i wtedy a zostaje.)