will czy going to

Znasz już obie formy przyszłości: be going to + czasownik i will + czasownik. Obie są poprawne i obie mówią o przyszłości. Po polsku wybieramy przyszłość według aspektu: kupię albo będę kupować. Po angielsku wybór zależy od czegoś innego: kiedy pojawił się pomysł. Jeśli decyzja zapadła już przed rozmową, mówisz going to. Jeśli rodzi się teraz, w trakcie mówienia, mówisz will. Odległość w czasie nie ma tu znaczenia.

Pomysł już był: going to

going to to polskie zamierzam, mam zamiar, już postanowiłem. Używasz go, gdy relacjonujesz plan zrobiony wcześniej: wczoraj, w zeszłym tygodniu, dziś rano.

• I'm going to buy a new coat on Saturday. (Zdecydowałem to kilka dni temu.)
• We're going to look at the prices first. (Taki był plan, zanim weszliśmy.)
• She isn't going to pay by card. (Już postanowiła, że nie.)

going to służy też do przewidywania, gdy dowód masz przed oczami. Nie zgadujesz, tylko widzisz, co się zaraz stanie.

• Look at that queue. We're going to wait for an hour.
• The shop is going to close. The lights are off.
• The shelf is moving. It's going to fall.
• Careful, that bag is going to break!

Pomysł rodzi się teraz: will

will to decyzja podjęta w chwili mówienia, reakcja na coś nowego: cenę, pytanie, problem. Po polsku często poprzedzają ją słowa to ja…, dobra, to….

• Oh, they have no milk? Then I'll take juice.
• That's too expensive. I'll look somewhere else.
• The bus is late. I'll walk to the market.

will stosujesz też w propozycji pomocy (polskie pomogę ci, otworzę) i w obietnicy. To również decyzje podejmowane w trakcie mówienia.

• Those bags look heavy. I'll carry them for you.
• You can't reach the top shelf? I'll get it for you.
• Don't worry, I'll pay for the coffee.
• I promise I won't forget the bread.

Cztery użycia w skrócie

Słuchaj poprzedniej kwestii

W rozmowie zwykle poprzednia kwestia podpowiada formę. Ktoś pyta o plany, a więc plan już istnieje i odpowiadasz going to. Ktoś mówi o nowym problemie, więc twoja odpowiedź też jest nowa i mówisz will.

Uwaga na polskie nawyki. 1) W sobotę kupię płaszcz to po polsku zwykły plan, ale po angielsku plan to going to, nie will. Słowo będę czy forma kupię niczego tu nie przesądzają. Zapytaj siebie, kiedy zapadła decyzja. 2) Zaraz spadnie!: polska forma dokonana kusi, żeby powiedzieć will, ale skoro widzisz chwiejącą się półkę, mówisz going to. 3) Nie gub be: polskie mam zamiar nie ma czasownika „być”, a angielskie musi go mieć, czyli I'm going to, she's going to.

Test na przewidywanie: czy możesz wskazać palcem powód? Czarne chmury, chwiejąca się półka, pusty portfel – to going to. Jeśli to tylko twoja opinia o przyszłości (I think prices will go up next year), mów will. Obie formy mogą dotyczyć tej samej chwili: I'm going to call the shop znaczy, że telefon był zaplanowany, a I'll call the shop, że decyzja zapadła przed sekundą.

going to odmienia be zgodnie z podmiotem: I am going to, he is going to, they are going to. will się nie zmienia: I will, he will, they will. W mowie obie formy się skracają (I'm going to, I'll), a przeczenie od will to won't.