Özne zamirleri

Türkçede özne zamiri çoğu zaman söylenmez, çünkü fiilin eki kimin yaptığını zaten gösterir: geliyorum, yaşıyor. İngilizce fiilin böyle bir kişi eki yoktur. Bu yüzden İngilizcede zamir zorunludur: her cümlede fiilden hemen önce kimin ya da neyin yaptığı söylenir. Lives near the school. bir cümle değildir, She lives near the school. demek gerekir.

Yedi zamir

I her zaman büyük harfle yazılır, cümlenin ortasında da: Julia and I work here. Türkçede ben küçük harfle yazılır; İngilizcede başka hiçbir zamir böyle büyük yazılmaz.

you: hem sen hem siz

Türkçe sen ile siz'i ayırır: tek kişi ya da çok kişi, samimi ya da resmî. İngilizcede bu ayrım yoktur. You hepsini karşılar: bir arkadaş, bir sınıf dolusu insan, bir yabancı, bir öğretmen. You know my sister. bir kişiye de, bütün bir aileye de aynen söylenir.

Bir "o", üç İngilizce kelime

Türkçenin o'su herkes ve her şey için yeter. İngilizce, hakkında konuşulan tek kişi ya da şey için seçim yapmanı ister. İnsanlar için cinsiyete bak: erkek ya da erkek çocuksa he, kadın ya da kız çocuksa she. Geri kalan her şey (bir eşya, bir yer, bir şehir, bir kelime, bir hayvan) it olur.

It kaba değildir ve yanlış değildir: bir ev, bir kitap, bir otobüs, bir kedi hepsi it'tir. Ama bir insan için asla it kullanma.

we ve they

We, Türkçedeki biz gibi, her zaman konuşanı da içine alır: my sister and I = we. They da onlar gibidir: insanlar ya da şeyler, erkek, kadın ya da karışık, fark etmez. my parents da the books da they olur.

Türkçe konuşanların iki tuzağı var. Birincisi: zamiri atlamak. Fiilin önünde bir isim yoksa oraya bir zamir koy: Is a teacher. değil, She is a teacher. İkincisi: he ile she'yi karıştırmak. Türkçede ikisi de o olduğu için ileri seviyede bile kayar; zamiri söylemeden önce kişinin erkek mi kadın mı olduğunu düşün.